Zondag 5 Februari, het begin van een nieuw avontuur. Na een paar dagen goed ziek te zijn geweest, een afscheidsfeestje en een heleboel mensen die telkens zeiden ja je vertrekt bijna he?! Voelde ik het totaal nog niet. Het moment dat bij mij het besef kwam was toen we bij Boxtel reden op weg naar het vliegveld. Tot dat moment leek het nog steeds een heel eind weg.
Eenmaal op het vliegveld werd ik best wel nerveus(ik hou totaal niet van vliegen). En heb dus snel mijn pilletjes tegen mijn vliegangst ingenomen. Ik heb de hele tijd het idee gehad dat die pilletjes niks deden. Vlak voordat ik door de douane ging kreeg ik een verrassing, met mijn verjaardag zijn mijn ouders in Sofia!!! Ze hadden de reis al geboekt en al.
Toen naar de douane. Natuurlijk moest alle electronica uit mijn koffer en handtas. Ben geloof ik een 20 minuten bezig geweest bij de douane eerst met alles eruit en erna met alles erin. En ook nog gestresst, want mijn boarding zou sluiten om 10 voor 5 en ik was al redelijk laat.
Gelukkig toch nog op tijd. Nadat ik als 1 van de eerste door de controle mocht. En dus te voet naar het vliegtuig liep, stonden mijn ouders achter het hek te zwaaien en te roepen. Ik vond het al zwaar om de laatste knuffels te geven. Maar dit was ook een punt dat ik het moeilijk droog hield(zelfs nu ik het aan het schrijven ben).
Eenmaal bij het vliegtuig moest ik mijn koffer de trap op tillen. mijn koffer van bijna 15 kilo. Ik merkte toen dat ik echt niet sterk ben. Maar ja in het vliegtuig moest ik die ook niet in het compartiment boven de stoelen doen. In het vliegtuig ging mijn koffer alle kanten op behalve rechtdoor door het middenpad. Bij mijn stoel kwam het moeilijkste gedeelte van de vlucht het optillen. Heb me een partij kwaad geprobeerd te maken en uiteindelijk lukte het die 15 kilo op te tillen. Toen ging ik zitten. Moest nog wel een keer opstaan voor degene die bij het raam zat. en toen geprobeerd mijn draai te vinden in die stoel. Dat lukte niet. Elke keer als ik anders ging zitten zat er weer iets anders in mijn kont te duwen. Dus stilzitten was de beste optie en de riem goed vast doen. Verder achter mij zaten een stel belgen met een kind die voor het eerst ging vliegen dus die vertelde ze precies wat er gebeurde. Het kalmeerde mij wel wat. Het opstijgen ging voorspoedig. ik kon weinig zien. Ik zat net voor de vleugels kwam ik achter omdat degene die naast mij zat bij het raam een foto had genomen. Naast mij aan de andere kant zat een nederlandse vrouw, ik zat de hele tijd me af te vragen of zij misschien mijn nieuwe collega was. de vlucht in de lucht verliep niet geheel voorspoedig. Er werd wel 3 keer gezegd dat de riemen weer vast moesten ivm turbulentie.
uiteindelijk viel het wel mee. misschien mede doordat ik mezelf bleef zeggen dat het maar een achtbaan was. Het was best bizar want het werd langzaam donker.
De landing deed heel veel pijn aan mijn voorhoofd en oren, mogelijk doordat ik ziek was geweest. Eenmaal aan de grond was ik heel blij. Toen het vliegtuig stil stond heb ik mijn koffer gepakt en zag ik dat we in een Bus moesten stappen. Maar de buschauffeur hield totaal geen rekening met het feit dat die bus volstond met mensen. Het was gelukkig een kort ritje waarna we door de Bulgaarse douane moesten. Een trapje op en daarna wachten in een rij tot we door de douane waren en onze koffers konden halen. Mijn koffer was lastig te vinden want blijkbaar is mijn band die ik om mijn koffer had gedaan verloren gegaan in Eindhoven. Maar had dankzij mijn naam-tag toch nog snel mijn koffer te pakken.
Dus op zoek naar mijn lift van het Hotel. Maar die kon ik niet vinden. Dus na paar keer rondgelopen te hebben. Toch maar via het internet het nummer van het Hotel opgezocht en gebeld. Toen bleek dus dat ze mij waren vergeten. Die meneer was terug gekomen, want die had wel iemand anders al opgehaald en toen gingen we met de taxi naar het hotel. In de taxi kwamen we erachter dat we collega's waren.
Eenmaal in het Hotel zijn we ingecheckt en werden onze koffers netjes naar boven gebracht. We hadden nog wel snel verteld welke kamers we zaten zodat we elkaar konden terug vinden. Ik gooide snel mijn spullen uit mijn tas om mijn tas opnieuw in te ruimen(geen tijd gehad bij de douane) toen de telefoon ging. Dus ik nam op en bleek het mijn collega Loes te zijn. Ze wilde even opfrissen en dan wat gaan eten. In eerste instantie had ik geen zin om te douchen, maar heb het uiteindelijk toch wel gedaan. Heerlijk frisse kleren aangetrokken en naar beneden vertrokken voor eten in het restaurant, maar het restaurant was al dicht. Dus hebben we wat gedronken en elkaar wat beter leren kennen. Na een kwartier ofzo in het restaurant, zijn we toch nog even naar de receptie gelopen om te vragen waar we wat te eten konden krijgen. De man uit de taxi liet ons precies zien waar we konden zijn, mochten beide plekken nou dicht zijn, dan gingen ze kijken of ze wat voor ons konden bestellen (het was inmiddels half 11). We zijn snel naar boven gegaan om onze jassen te halen en zijn toen naar de Domino's gelopen. Daar hebben we pizza besteld, met saus en cola. En hebben nog wat zitten lachen in afwachting van onze pizza. De Pizza hebben we bij Loes op de kamer zitten opeten. Waarna we gingen slapen want de volgende ochtend zouden we om half 9 worden opgehaald.

Няма коментари:
Публикуване на коментар